"Spadająca Gwiazda"

/002

/Harry Potter

/Brak postaci występujących w kanonie

/Brak kanonu

/OC

/Katy

     Siema!

Przedstawiam Wam moją pierwszą miniaturkę

na tym blogu. Jest ona z mojego pierwszego bloga.

Nie przedłużając, zapraszam Was do czytania. :)

~Katy

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ 

"Coś się kończy, aby coś innego mogło się zacząć"

Stanęłam w łazience naprzeciwko lustra. Wyglądałam okropnie. Podkrążone, czerwone oczy, skołtunione i rozczochrane włosy. Sweter w strzępach, dżinsy brudne i podziurawione. Powoli zaczęłam doprowadzać się do jako-takiego ładu, lecz bez użycia magii. To właśnie ona odebrała mi sens mojego życia. Zamknęłam oczy, bo nie umiałam normalnie patrzeć. Zdarzenia sprzed kilku godzin oślepiły mnie całkowicie. Biegnący ku mnie mężczyzna. Mordercze Zaklęcie. Upadające ciało. Śmierć. Chciałabym cofnąć czas i powiedzieć mu to, co już dawno powinnam mu wyznać. Ostatni raz, uśmiechniętego, widziałam go jeszcze przed wojną. Siedzieliśmy wtedy w parku na naszej ławce. Jak zwykle rozmawialiśmy o wszystkim i o niczym.  Pożegnał mnie słowami:
- Do zobaczenia na bitwie. Jeśli już się nie spotkamy, wiesz gdzie szukać testamentu.
Po tych słowach mrugnął do mnie i zdeportował się. No przecież! Pobiegłam do parku, nie przejmując się mugolami, którzy patrzyli na mnie jak na wariatkę. Gdy dotarłam do naszej ławki podniosłam niebieski kamień z ziemi. Przytknęłam do niego różdżkę, mówiąc:
- "Wierzę choć nie widzę".
Po tych słowach kamień zamienił się w pergamin. Zaczęłam szybko czytać.

                

Kochana Szopo!

Jeśli to czytasz, to znaczy, że ja nie żyję, a Ty zastanawiasz się "dlaczego?!"

Na to pytanie już nigdy Ci nie odpowiem. Nie chcę, abyś skończyła jako stara

panna z podkrążonymi oczami opłakując mnie.

Nawet pisząc swój testament, miał poczucie humoru. Tak mi go brakowało.

Przepisuję ci wszystko co miałem. Od wysmarkanej chusteczki, do mojej różdżki.

Pamiętaj - Twoje życie toczy się dalej. Dbaj o siebie.

                                         Oddany Tobie na

                                                       ZAWSZE.

Łza spłynęła mi po policzku. Przycisnęłam pergamin do serca. Nie miał racji, nie poradzę sobie bez niego. Spojrzałam jeszcze raz na list. Na samym dole było jeszcze coś.

P.S. Jeśli COŚ jest po naszym życiu na Ziemi, to widok spadającej gwiazdy i nas siedzących na tej ławce zapamiętam do końca tego CZEGOŚ. To był wspaniały wieczór. Dziękuję, kocham Cię.

Tak, to był naprawdę wspaniały wieczór. Wtedy właśnie powiedziałam mu "Tak, na zawsze", po czym włożyłam na palec srebrny pierścionek z wygrawerowaną spadającą gwiazdą. Usiadłam na naszej ławce. Wszyscy jesteśmy tylko ludźmi. Tylko. Każdy z nas może się pomylić. On także się mylił. Nie potrafiłam bez niego żyć, po prostu się nie dało. Skierowałam różdżkę w pierś i wypowiedziałam zaklęcie. Ostatnie co dane było mi zobaczyć to spadającą po niebie gwiazdę...

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

CZYTASZ=KOMENTUJESZ*

*Piszesz bloga? Tak jak każdemu innemu blogującemu, świecą Ci się oczy gdy widzisz chociażby najkrótszy komentarz. Zrób to dla nas. Zostaw po sobie ślad, nawet w postaci zwykłej kropki.